શ્રદ્ધા ***મહેન્દ્ર જોષી

જીવનમૂડીમાં બચી હતી માત્ર શ્રદ્ધા
જે તેઓને લઇ ગઈ
નદીઓના પવિત્ર જળ પાસે
પહાડ પર બિરાજતા દુરાધ્ય
શિવજી પાસે
ફરફરતી ધજા અને ઘંટનાદ વચ્ચે
રુદ્રના ચરણ પાસે મસ્તક ટેકવ્યું
કહ્યું ,મનોમન
'હાશ ,ભવ તરી ગયા !'
આવીને ધરતીમાંને ખોળે  આકાશ નીચે સુઈ ગયા
હા ,સુઈ ગયા કાયમ માટે
પુણ્યનું ભાથું
પેઢીઓ માટે બાંધી ....

પણ
નદીઓમાં .વનરાજીઓમાં
પહાડોમાં આકાશમાં
એક સનાતન પ્રશ્ન
પડઘાઈ રહ્યો
'પહાડના કલંકિત પાપીઓ
કેમ બચી જતા હોય છે
રુદ્રના તાંડવમાં ....?
...................................................






નદીઓમાં 

તારું હાસ્ય **સર્વેશ્વરદયાલ સક્સેના **હિન્દી કાવ્ય **ગુજ.અનુવાદ **મહેન્દ્ર જોષી

તારું હાસ્ય
ધુમ્મસ વીંધીને સીધું સૂર્યકિરણની જેમ આવે છે
જાણે પ્રભાતની ચકલીઓનું સંગીત
તારું હાસ્ય ....

તું અખબાર લઈને જાણે
બાલ્કનીમાં બેઠી છે એક સૌંદર્યની કલ્પના જગાવતી
નીચે રસ્તા પરની ભીડથી
આસક્ત અને વિરક્ત પણ
તારું હાસ્ય ....

હું તેને ઘણી વાર યાદ કરું છું
જાણે સાંજે એકલો ફરવા નીકળ્યો છું
અજાણ્યા રસ્તા પર
અજવાસ અને અંધકારની
એક વિચિત્ર આત્મીયતામાં
અર્ધ જાગૃત અર્ધ તંદ્રીલ
સ્વયમ માં જ લીન
તારું હાસ્ય ....

ઘણા દિવસ થયા
તેને મારા રક્તપ્રવાહમાં અનુંભવ્યાને

મારી આંખોના અશ્રુજળ થી
પાંખો ફફડાવતા તે હંસને
પામવું દુર્લભ ગતિમાન
તારું હાસ્ય.......................અનુવાદ **મહેન્દ્ર જોષી (સૌજન્યસ્વીકાર )

મૃણ્મયી

મૃણ્મયી ***મહેન્દ્ર જોષી 

તું 

બેઉ છેડે પ્રજ્જવલિત 

મીણબત્તી 

આગ સંઘરી 

અજવાળું વહેંચે 

ઉંબરની બેઉ બાજુ 

સેતુ છે 

બે પહાડ વચ્ચેનો 

ખીણના ખાલીપામાં 

પહોંચવા ન દે 

મરણના પડઘાઓ 

દરિયાના બેઉ કાંઠે છે 

દીવાદાંડી જેમ 

ભરતી -ઓટની કાયમ સાક્ષી 

મોજાઓ થઇ વિખરાતા

સમયને 

ફીણ ફીણ કરે 

રેતઘરમાં 

એક જ વૃક્ષની 

બે શાખા 

એક છેડે પંખીવિહીન માળો 

બીજે છેડે માળાવિહીન પંખી 

બેઉના સુનકારને 

સંઘરે છાતીમાં 

મુલાયમ પીંછા જેમ 

એક ઘરના 

ઉઘાડબંધ થતા 

દરવાજા જેવું તારું હોવું 

રાતના એક છેડે 

રાતરાણી થઇ થઇ જંપે 

શય્યામાં માંડ 

બીજા છેડે 

પારિજાત  થઇ ઉઘડે તરત 

ટેલીફોનના 

એક છેડેથી 

ખળખળ વહેતો તારો અવાજ 

પહોંચે બીજા છેડે 

ત્યારે 

ચૂરચૂર થાય 

એક ખડક રોજ રોજ ....

તને જાણું છું 

છતાંય નથી જાણતો 

હે મૃણ્મયી !

આખરે તું છે કોણ?............